Extreem geredeneerd, en uitgaande van een gelijke afstand waarop je kunt gaan afremmen.
Extreem 1: zet de auto in N, laat hem uitrijden, en regenereer maximaal vanaf het ideale punt (net geen nfrictierem nodig). Je legt dan de afstand van het vrijloop tot remmen met de hoogst mogelijke snelheid af en hebt dus ook het grootst mogelijke verlies vanwege lucht en rolweerstand.
Extreem 2: regenereer maximaal meteen en laat de auto op zo minimaal mogelijke snelheid uitrollen. Dit is zeker efficienter dan 1, want je raakt vlug de hoge, verspillende snelheid kwijt (ten koste van boze achteropkomers!)
Tussenweg: als je "mikt" op een gelijk vermogen over de gehele remweg zal je snelheid in het begin relatief zeer langzaam (t.o.v. vrij uitrollen) afnemen, omdat relatie tussen energie en snelheid kwadratisch is. M.a.w., deze methode lijkt erg op extreem 1.
Merk op dat ik hier je vraag niet benader vanuit batterijchemie en lader efficientie, maar vanuit energieverlies. Vanuit de batterij: snelladen is iets minder efficient dan rustig, maar het is erg moeilijk een optimum te geven (zeer veel beinvloedingsfactoren). De regelelectronica zal niet veel verstoken en verband zal waarschijnlijk lineair zijn, dus relatief geen verschil. De regeneratieve werking van de motor zelf is waarschijnlijk iets beter bij hogere snelheden. Als we gemakshalve die effecten tegen elkaar wegstrepen, moet de conclusie zijn dat vlot afremmen maar nog zonder frictie een energetisch betere optie is.
Ik denk dat fivari nog wel een tandje dieper wil gaan
En wellicht tot de omgekeerde conclusie komt!